Druga zbiórka publiczna

Od 1 grudnia 2013r do 1 czerwca 2014r prowadziliśmy zbiórkę publiczną.
Zbieraliśmy środki na leczenie i rehabilitację podopiecznych stowarzyszenia w dwóch miejscach we Włodawie, w Barze "Filip" przy ul.Czerwonego Krzyża 2 oraz w Sklepie "Żabka" przy ul.Rynek 2.
W sumie udało się zebrać : 346,76 zł.
Dziękujemy właścicielom Baru "Filip" oraz Pani Iwonie Dejer za możliwość przeprowadzenia zbiórki w ich lokalach oraz wszystkim darczyńcom, którzy wsparli naszą akcję.

Zbiórka publiczna

              Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym "Lepsze Jutro " czynnie działa aby zebrać środki na rehabilitację i leczenie swoich podopiecznych. Rodzice angażują się w różnego typu akcje, aby pomóc swoim ciężko chorym dzieciom.

Przez 2 miesiące rodzice z dziećmi wykonywali bożonarodzeniowe ozdoby, zrobiono szopki, bombki, stroiki oraz choinki. 

15 grudnia przeprowadzono zbiórkę publiczną przy parafii Najświętszego Serca Jezusowego we Włodawie. Sprzedawano wykonane ozdoby oraz zbierano datki do puszek. W zbiórce wzięło udział 8 wolontariuszy, rodziców naszego stowarzyszenia. Akcja spotkała się z miłym przyjęciem. Udało się zebrać 2292,75 zł i 1 euro w sumie 2295,75 zł wpłynęło na konto stowarzyszenia. Zebrane pieniądze zostaną przeznaczone na leczenie i rehabilitację podopiecznych stowarzyszenia.

Dziękujemy każdemu kto tego dnia wspomógł naszą zbiórkę!

Pożegnanie

 Z ogromnym smutkiem informujemy, że odszedł od nas członek naszego stowarzyszenia, nasz kolega

 Łukasz Szepeluk, tata Wojtusia.

Jesteśmy ogromnie poruszeni jego śmiercią, łączymy się w bólu z rodziną i składamy kondolencje.

                                                   Pozostaniesz na zawsze w naszej pamięci

Filmik o naszym stowarzyszeniu

Mikołajki

Dzięki pomocy komitetu społecznego "Złotówka na gwiazdę", radnemu Panu Wiesławowi Muszyńskiemu i klubowi SLD z Włodawy udało nam się zorganizować Mikołajki dla podopiecznych stowarzyszenia.

W życiu ciężko chorych dzieci takie spotkania przepełnione beztroską zabawą połączone z prezentami są niezwykle ważne. Dzieci zapominają wtedy o swojej chorobie i mogą bawić się ze swoimi rówieśnikami.

Państwo Bogusława i Krzysztof Górscy zadbali o doskonałą zabawę podopiecznych Stowarzyszenia "Lepsze Jutro". Były gry i zabawy przy muzyce, nie zabrakło również bajki o Świętym Mikołaju.

Radości nie było końca.

Zabawa mogła się odbyć dzięki gościnności  Miejskiej Biblioteki Publicznej we Włodawie. Dziękujemy serdecznie!!!

Zapraszamy na konferencję z okazji Włodawskiego Dnia Osób Niepełnosprawnych

Rodzic i rehabilitacja dziecka

Wszystko, co dotyczy dziecka, jest nierozerwalnie związane z obecnością i akceptacją rodziców. Również rehabilitacja, która zgodnie z ogólnymi założeniami przebiega wielopłaszczyznowo. Mamy do czynienia z procesem usprawniania ruchowego, często pomocy logopedycznej, psychologicznej, wyboru właściwej szkoły odpowiadającej potrzebom i możliwościom dziecka oraz wieloma innymi działaniami.

To rodzice podejmują najważniejsze decyzje dotyczące leczenia (muszą np. wyrazić zgodę na zabiegi operacyjne), wybierają przedszkole, szkołę, lekarza, terapeutę, ukierunkowują rozwój dziecka. W większości przypadków poświęcają mu cały swój czas. Jak mocno są związani ze swoimi dziećmi, świadczy fakt, że zdecydowana większość z nich, opowiadając o swoim niepełnosprawnym dziecku, mówi w liczbie mnogiej – „chorowaliśmy”, „będziemy mieć operację”, „bierzemy leki”. Chorują, usprawniają się, robią wszystko razem z dziećmi. Ale czy takie widzenie rzeczywistości pozwala być obiektywnym?

Usprawnianie ruchem opiera się na założeniu, że ruch jako środek leczniczy może zastąpić każdy lek. Jednak każdy lek, więc i każdy rodzaj ruchu trzeba dozować w odpowiednich ilościach. W trakcie terapii należy także uwzględnić czas na odpoczynek. Organizm musi się zregenerować po ciężkiej pracy podczas ćwiczeń. Jakże często okazuje się, że po wielu godzinach spędzonych w gabinetach terapeutycznych dziecko wraca do domu, a tam zastaje dokładnie te same przedmioty – materace, wałki, piłki. I to, co młody człowiek robił pół dnia podczas ćwiczeń, zaczyna powtarzać w domu. Już słyszę głosy sprzeciwu: że trzeba cały czas pracować z dzieckiem, żeby były efekty. I zgadzam się z tym. Tylko w moim rozumieniu praca z dzieckiem w domu powinna wyglądać nieco inaczej. Fundowanie kolejnej dawki ćwiczeń powoduje „zapętlenie”. Świat dziecka ogranicza się tylko do mozolnej pracy ze swoim ciałem, której w pewnym momencie ma dość, i przychodząc do gabinetu terapeutycznego, marzy tylko, by jak najszybciej skończyć. Wszyscy nudzimy się tym, czego mamy w nadmiarze. Dla mnie jako fizjoterapeuty jest ważne, żeby dziecko uczyło się wykorzystywać nowe umiejętności w życiu codziennym.

Drogi Rodzicu! Dom nie może stać się gabinetem terapeutycznym. W domu rodzic powinien być przede wszystkim rodzicem – akceptować dziecko, uczyć, pomagać, a terapia przyniesie efekty niezależnie od nas. Każdego fizjoterapeutę bardziej ucieszy, kiedy powiecie, że Wasze dziecko pierwszy i kolejny raz samodzielnie zjadło posiłek, wstało po zabawkę, podało książkę do czytania – zrobiło coś samodzielnie w domu, niż gdy zameldujecie wykonanie kolejnej dawki ćwiczeń. Celem usprawniania jest pomoc w osiągnięciu możliwie prawidłowego rozwoju. Czymże jest wyuczony ruch bez funkcji? Czym będzie wyuczenie podnoszenia ręki, kiedy dziecko nie będzie mogło wypróbować tej umiejętności w życiu codziennym: podczas picia, rysowania, zabawy klockami? Jak dziecko może stawać się coraz bardziej samodzielne, kiedy nie może uczyć się na błędach i jest zmuszane, by wszystko robić perfekcyjnie? Sprawne ruchowo dziecko rozsypuje kredki, rozlewa łokciem picie, upada na ziemię i po otrzepaniu spodni biegnie dalej. Idąc tym tropem, stwarzajmy dziecku z dysfunkcją ruchu odpowiednie warunki do samodzielnego funkcjonowania (na miarę jego możliwości) i pozwalajmy działać. Widząc, że trudno jest mu samodzielnie pić z kubka, nie podawajmy picia do buzi, tylko na stole postawmy „kubek niekapek”. W ten sposób pokazujemy, że wierzymy w jego możliwości, a jednocześnie dajemy jasny sygnał, że daną czynność może i powinno wykonać samodzielnie.

U dzieci z niepełnosprawnością ruchową nabywanie samodzielności trwa długo, często wymaga nauki „sposobu obejścia” niedoboru siły lub zakresu ruchu. Czy taka nauka możliwa jest w sytuacji, kiedy rodzic wszystko robi za dziecko? A raczej robią to razem?! Wszak cały czas jesteśmy „my”.

Możliwości naszych dzieci, również niepełnosprawnych, są ogromne.

W swoim postępowaniu należy zwrócić uwagę na niebezpieczeństwo przyjęcia postawy skrajnie przeciwnej, czyli przekonania, że rola rodzica w procesie usprawniania ogranicza się wyłącznie do zawożenia dziecka do gabinetów terapeutycznych. Wszystko, co zostanie wypracowane w gabinecie, należy wzmocnić i utrwalić w życiu codziennym – podczas ubierania, wspólnej zabawy, szykowania posiłków, samodzielnej toalety, rozwijania zainteresowań, spotkań z kolegami, spacerów oraz (na miarę możliwości) pomocy w domu. Wszechstronny, niekojarzący się z ćwiczeniami ruch pozwoli doskonalić wypracowane w gabinecie umiejętności.

Wszystkim rodzicom życzę, żeby swoim działaniem wspierali rozwój swoich niepełnosprawnych dzieci i byli przede wszystkim rodzicami, a nie terapeutami lub szoferami.

 

mgr Tomasz Raźny 

rehabilitant 

Artykuł pochodzi ze strony: www.fundacjadzieciom.pl